Starość nie radość, tak mówi znane przysłowie,
chociaż znamy ludzi wiekowych,
którzy czują się młodo nie tylko usposobieniem psychiki, ale też fizycznie są
w stanie pokonać rozjuszonego byka i to w każdej chwili;
pierwszym gościem, który przyszedł do Klubu Księgarza w Warszawie
na promocję mojej książki TEMPO, 6 sierpnia 1998, był
Waldemar Szymon Gustaw Kruszyna-Kotulski, artysta rzeźbiarz, urodzony co do dnia czterdzieści lat
wsześniej niż ja;
potem jeszcze dwukrotnie przychodził na moje premierowe spotkania
w 1999 i 2000; na premierę ChoCHoLeNia, 18 września 2001, nie pojechałem, więc pewnie był
moją nieobecnością bardzo rozczarowany, jak i ci, którzy przyjechali z Berlina i Kołobrzegu,
i – nie chcę tych zdarzeń wiązać – zaraz w krótkim czasie umarł…
jak dotychczas najstarszy czytelnik moich wierszy, który urodził się w XIX wieku,
przeżył cały wiek XX i zmarł w XXI wieku.
Jan Stanisław Skorupski
Krótki marsz żałobny
na smierć artysty-dadaisty
i sonet na zakończenie
akompaniuje Witold Czajkowski
W Zurychu zaprosił mnie kiedyś do swojego mieszkania wierny słuchacz
Polskiej Anteny Literackiej, Janusz Rakowski, z którym nagrałem kilka audycji, bowiem okazało się,
że pisał wiersze, malował i był przy tym świetnym gawędziarzem; nie dosłyszał
już, nie widział, ale sobie świetnie radził, pozostając do końca optymistą;
na swoim pogrzebie nakazał odtworzyć przez siebie nagraną własną mowę pogrzebową,
co też się stało i zamiast płakać, jak to na pogrzebach bywa, ludzie się śmiali
–
starość jest udręką, ale także i przywilejem, niestety bez perspektyw,
wszak przyszłość należy li tylko do młodych, którym życzymy „sto lat”,
nie wiedząc często, co przeżywają starzy ludzie, którzy te „sto lat”
osiągnęli; obu moich zacnych Przyjaciół połączył miesiąc
wrzesień 2001 – niech pamięć o Nich trwa, bo byli ciekawymi ludźmi…
a światłość wiekuista niechaj im świeci…
Janusz Rakowski wspomina
www.skorupski.com
design Kilu